آیا غم و اندوه زیاد در مراسم دینی ما سبب نمی شود که افرادی افسرده باشیم؟
کد مطلب: 40239
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۱۱ اسفند ۱۳۹۵ ساعت ۱۲:۳۶
 
شادی های تولید شده در جامعه غربی، نباید الگوی ما برای شادی آفرینی باشد. شادی اصیل، شادی پایدار و عاقلانه است. نه آنچه با بی اعتنایی به عقل و بدون توجه به عواقب و صرفا برای چند لحظه تولید می شود.
آیا غم و اندوه زیاد در مراسم دینی ما سبب نمی شود که افرادی افسرده باشیم؟
اول: غم به خودی خود بد نیست. همان طور که درد به خودی خود بد نیست. چرا که بدترین بیماری ها، بیماریهایی هستند که درد ندارند. چون درد سبب فهم بیماری و اقدام برای درمان می شود. و اگر درد نباشد، بیماری پیشرفت می کند بدون آنکه متوجه آن شویم. مثل سرطان ها که به خاطر درد نداشتن عموما بسیار دیر تشخیص داده می شوند و سبب هلاکت می شوند. پس باید بنگریم که اگر ریشه و عامل غم وجود دارد، آیا رها کردن آن مناسب است؟ مثلا آیا سزاوار است کسی در مراسم تدفین پدرش شادی کند؟ با این حال باید توجه کرد که ما در بعضی مواقع بین غم و انسانیت تلازم داریم و اگر غم نداشته باشیم، انسانیت در ما مرده است.

دوم: غم با افسردگی فرق می کند. افسردگی حالت افراطی غم یا نوعی یأس و اختلال رواني است که انسان را از کارهای عادی زندگي باز می دارد و هیچ نشانه ای از رواج افسردگی بین افراد مذهبی و آنان که بیشترین مشارکت در مراسم عزاداری دارند، دیده نمی شود. بلکه اصولا افراد مذهبی با توکل و تکیه بر خدا، حتی در سخت ترین موقعیت ها، امیدوارند و نشاط لازم برای عمل کردن را دارند. کما اینکه مراسم عزاداری محرم و ... نوعی روحیه حماسی در افراد ایجاد می کند که نوع سینه زنی ها، استفاده از طبل و ... نشانه های واضح آن هستند. و در سطح عمومی جامعه نیز شوری بر پا می شود که همه را به بیرون آمدن از خانه می کشاند.

سوم: بعضی از امور رایج، از سنت های خود ماست و نمی توان آن را اصلی دینی دانست. همان طور که در دین، ایامی برای عزاداری وجود دارد، ایامی برای جشن و سرور وجود دارد. مثل نیمه شعبان، عید غدیر و ... حتی از منظر دینی هر جمعه عید است. و در ماهی چون شعبان، عموم مناسبت ها، مناسب برپایی جشن است. حال اگر ما عزاداری ها را پر رنگ تر کردیم و در بر پایی جشن و سرور کوتاهی کردیم و حتی نوع مداحی جشن ها، تفاوت چندانی با مداحی عزاداری نداشت، اینها ربطی به اصل دین ندارد. و ما خودمان در مسیر ناصحیح رفته ایم. و نباید سلیقه عده ای در ساختن دهه های عزاداری مثل دهه مسلمیه، دهه محسنیه و ... را ایام عزای دینی بدانیم.

چهارم:  تفکر دینی ما را از غم های بی خود و به خاطر امور پوچ دنیوی رهایی می دهد و از این جهت، مومنان با نشاط و امید بیشتری زندگی می کنند.

پنجم: در معارف دینی شادمانی آفرینی برای دیگران، توصیه شده است. مثلا احادیث فراوانی درباره ثواب شاد کردن برادر مومن وجود و زدودن غم از دل او وجود دارد.

البته در کنار همه اینها باید توجه کرد، شادی های تولید شده در جامعه غربی، نباید الگوی ما برای شادی آفرینی باشد. شادی اصیل، شادی پایدار و عاقلانه است. نه آنچه با بی اعتنایی به عقل و بدون توجه به عواقب، و صرفا برای چند لحظه تولید می شود. و در آن فرق انسان و حیوان به فراموشی سپرده می شود. انسان به شادی نشاط آفرین برای زندگی نیاز دارد و مومنان نیز توصیه شده اند که بخشی از روز خود را صرف لذتهای حلال کنند تا نشاط لازم را کسب کنند. اما چگونگی این شادی باید با توجه به ضوابط باشد.

حضرت امام رضا (علیه السلام) فرموده اند: از لذایذ دنیوی نصیبی برای کامیابی خویش قرار دهید و تمنیات دل را از راههای مشروع برآورید، مراقبت کنید در این کار بمردانگی وشرافتتان آسیب نرسد ودچار اسراف وتندروی نشوید. تفریح وسرگرمیهای لذت بخش شما را در اداره زندگی یاری میکند وبا کمک آن بهتر به امور دنیای خویش موفق خواهید شد. (بحار۱۷،صفحه۲۰۸)
-
شهر سوال -  مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
کلمات کليدی: غم،عزاداری،شادی،دین
Share/Save/Bookmark
 
 


سپهر
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۵-۱۲-۱۱ ۱۲:۴۷:۲۷
به نظر بنده جامعه ای که بیشتر سال را به عزا داری باشه مسلمن جامعه دچار افسردگی و یاس میشود.چطور میشه این همه عزا و پرچم های سیاه باشه و در روحیه ما ایرانیها تاثیری نداشته باشد؟؟تاثیر بسیار منفی دارد .من مخالف این متن هستم . (67241)
 
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۵-۱۲-۱۱ ۱۳:۴۷:۴۲
علت افراط کاری در اونهاست. نه در اصل موضوع.در متن هم بهش اشاره شده (67247)
 
وحید، فارغ التحصیل روانشناسی
Romania
۱۳۹۵-۱۲-۱۱ ۱۷:۲۴:۰۱
عزاداري ائمه(ع)، اگه با معرفت نباشه، چه بسا ممکنه باعث تاثير معکوس بشه. و افراط در هر چیزی هم، ناپسنده. از جمله مواردی که ذکر شده(ایام مسلمیه و ...) که این هم خودش نشانه کم معرفتی نسبت به دینه. اصلا یکی از علل نزول دین از جانب حضرت حق، رسیدن انسان به شاديه، اما شادیی که از جنس آرامش و ثباته، نه شادی از نوع برانگیختگی هیجانی. و چه شادی بالاتر از اینکه انسان ، قلبش به اطمینان برسه: الا بذکر الله تطمئن القلوب.
و اون راه مستقیمی که برای رسيدن به سعادت و شادی حقیقی ازش یاد شده، راه و روش زندگی چهارده معصوم، علیهم السلام، است.
با تشکر (67254)
 
عظیم زادگان
Iran, Islamic Republic of
۱۳۹۵-۱۲-۱۲ ۰۹:۲۹:۴۶
با سلام و خسته نباشید. فکر کنم ساده ترین راه مقایسه تعداد روزهای عزاداری ملی/اسلامی و جشن های ملی/اسلامی هست. این یک راه اولیه هست. نوع دیگر هم آنست که اصلا شادی را لزوما خندیدن در نظر نگیریم و توانایی زندگی را معیار قرار دهیم که در این زمینه هم حرف چندانی برای گفتن نداریم متاسفانه (67265)
 
چه اهمیتی داره
Romania
۱۳۹۵-۱۲-۱۳ ۱۹:۲۷:۴۸
ارائه این نوع متنها و نوشتارهای غیر علمی و با رویکرد عمه درمانی با هر هدفی، رفته رفته رنگ و بوی پیجهای زرد رو خواهد گرفت، لطفا توجه داشته باشید که چه میکنید! (67285)
 
ع ص
Romania
۱۳۹۶-۰۱-۰۳ ۱۴:۴۸:۵۱
با عرض سلام...خوب شما که میفرمایید که این نوشته غیر علمیه باید یه تحقیق کنید چند نفر از مذهبیون به خاطر شرکت در مراسم عزاداری به افسردگی دچار شدند..؟؟!!! (67548)
 

اگر بالا نمی روی سیب باش تا افتادنت اندیشه ای را بالا برد.